Kaffemolle og eg

Eg trudde vi var ulike. Mest heile livet. Så lenge eg kjende deg.

Eg hadde inga interesse av blomar, av fine dukar og å dekkje på med det finaste serviset om ein fekk nokon på besøk. Eg likte ikkje å bake, slik som du. Likte ikkje å vaske og rydde, ha all ting på plass. Du maste, minns eg. Om alt mogleg. Og eg vart trassig, oppesen, sa i mot deg og vart sur. Du sa eg åt for mykje, at eg ikkje måtte bli tjukk. Sjølv åt du brødskivene dine utan smør, men baud oss ungane på mat og godsakar annakvar time. Eg hugsar eg tykte du var falsk. Ikkje gje meg mat då, om eg blir så tjukk, hadde eg lyst til å skrike til deg. Men eg haldt inne. Som eg alltid gjer.

Eg fatta ikkje kvifor du drakk så mykje kaffe. Kaffemolle, kalla eg deg. Du vart jo berre meir stressa og oppkava di meir du drakk. Du trengte ikkje koffein, du som allereie styra rundt, kjefta på bestefar, trippa rundt deg sjølv og maste og snakka i ett.

Eg forsto ikkje kvifor du var så redd for alt.

No drikk eg kaffe kvar dag. Mange koppar. Og eg har blomstrete dukar og blomar i alle vindu. Dei gjer meg glad. Fargane, lukta, det at dei lever. At eg held dei i live.

Alt må stå på plassen sin til einkvar tid. Når nokon kjem på besøk har eg alltid rydda og vaska heile leiligheita. Eg har bakt og stelt i stand mat, mykje mat, altfor mykje mat. Og eg finn fram det finaste serviset eg har og pyntar meg sjølv og alt anna. Og eg sit ikkje i ro eit sekund. Påfyll? Meir å ete? Kan du ikkje berre roe deg ned, seier dei. Sit med oss no. Eg hugsar vi sa det til deg heile tida. Du var alltid på farta, alltid så uroleg. Som eit rådyr, alltid på vakt. No skjønar eg kvifor det var så viktig at alt vart rett og perfekt, kvar gong. Berre slik vart du bra nok. Du trudde ikkje det var nok å berre vere deg.

Eg er og alltid på vakt no. Og eg er stressa og uroleg, og eg kjeftar på dei eg er glade i. Nett som du. Eg er aldri bra nok. Og eg er redd.

Eg ser det no. Eg og du er like. Eg skulle ynskje eg hadde visst det før. No er det for seint.

Men eg sa det til deg, då eg gav deg blomane eg plukka frå hagen utom stueglaset ditt. Dei friske markblomane mot den grå, glatte steintavla med namnet ditt på. Eg og du, vi er like, bestemor.

11 Thoughts on “Kaffemolle og eg

  1. du skriv så utruleg bra, og vakkert! no sit eg med tårer i auga, så trist tekst, så sterk. så levande, også. kan sjå føre meg kaffemolle og eg-personen, trur på at dei finst. og midt i alt det triste, smiler eg av det du har kommentert over her, at du renn over av skrivekløe og at det er håp om fleire tekstar. gler meg.

    (og så har eg skrive ein liten mail til deg :) )

  2. Nok en nydelig og rørende skildring fra fineste Karen – du er så flink! Måtte lese denne høyt slik at ordene kom helt til sin rett og det lød så fint i tillegg. Nynorsk er utrolig melodiøst!
    Kjenner det er disse historiene jeg liker aller aller best på bloggen din – keep it coming;)
    Ha en flott dag vennen
    Klem fra Kristin

  3. Ingunn on 07/31/2012 at 10:03 said:

    Så fint Karen. Du er god på alle vis. Klem fra mamma

  4. Jeg gråter fordi du skriver så fint, Karen. :)
    Klem

  5. Og her sitter jeg og gråter mine modige tårer. Jeg som er på jobb og allting!

  6. men herre. nå gråt hjertet mitt nesten. tusen takk

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *

Post Navigation